Ga naar homepage
RSS feed
Glossy Passage
Uitslag schrijfwedstrijd
Passage Eeuwfeest




Verlangen - Martje Grondsma-Wiersma

We zijn  drie hechte vriendinnen. Marieke, Anja en ik. We zijn al jaren bij elkaar.

Alle drie zijn we lid van “Passage”. Een paar jaar geleden hadden we een spreekster op onze verenigingsavond over euthanasie. Hoe mensen met een uitzichtloze ziekte, bijvoorbeeld, konden verlangen naar de dood. Ook kwam aan de orde het hoe en het waarom. Het was een zeer confronterende avond. Zoals onze gewoonte was, gingen we een paar dagen later napraten over dit onderwerp.

Hoe zouden wij er mee om gaan. Wat zouden wij doen? Stel dat één van ons, om welke reden dan ook, zou verlangen te sterven. Het waarom zou duidelijk zijn, maar hoe? Hoeveel mogelijkheden waren er om uit het leven te stappen? Tot Marieke opperde om de zee in te lopen en zo te verdwijnen, zoals zij het noemde.

Wij kwamen tot de conclusie, dat het allemaal niks was. Met andere woorden niet doen.

Wat wij niet hadden zien aankomen, was het feit dat de man van Marieke bij haar wegging. Hij had een ander. Zij was ontroostbaar. En belande in een diepe depressie. Wij waren onze vrolijke altijd opgewekte Marieke kwijt. Als we bij haar kwamen om haar wat op te beuren, had ze geen ander verhaal, dan dat ze hem terug wilde. Ik hou van hem. Was het steeds terugkerende refrein. Hoe wij ook argumenteerden dat het voorgoed voorbij was, zij wilde er niet aan. Ze wilde Peet terug. Zelfs toen ze een poos opgenomen werd, voor professionele hulp. Het hielp niet. Ze wilde zelfs niet langer leven. Daar schrokken we van. Ze was zo’n intelligente meid en dan dit? Dat kon toch niet. Nee dat mocht niet.

Na lang aarzelen besloten we met z’n drieën een week naar Ameland te gaan. We logeerden in een vakantiehuisje. Ruim en comfortabel.

We ondernamen lange strandwandelingen of fietsten door de duinen en bij zonsondergang zaten we aan zee. Het waren fijne ontspannen dagen. We zagen Marieke ook weer wat opfleuren. Toch kregen we elke avond het zelfde verhaal te horen: ik wil Peet terug. Het leven zonder hem heeft voor mij geen zin meer.

De laatste nacht, werd  ik wakker van een verdacht geluid. Hoorde ik het goed? Er sloop iemand naar buiten. Ik gleed uit bed en keek voorzichtig uit het raam. Het was Marieke. Ze zou toch niet…. Zou ik achter haar aan gaan? Of haar laten gaan. Zou ze, wat ze als mogelijkheid geopperd had ten uitvoer brengen? Verdwijnen in zee? Ik schrok van die gedacht. We hadden het zo fijn gehad deze dagen, zou dit een gruwelijk einde worden? Had ze ons voor de gek gehouden? Moest ik Anja wakker maken?

Ik moest opschieten straks was ik te laat om te zien waar ze gebleven was. Toen ik buiten kwam zag ik haar niet meer. Ze was vast richting zee gelopen.

Zo was het ook. Toen ik bij het strand kwam, zag ik Marieke zitten vlak bij het water. Starend over de zee. Waar zou ze aan denken? Maar wat belangrijker was, wat zou ze doen. Verlangde ze echt om de zee in te gaan en nooit meer terug te komen. En ergens anoniem aan te spoelen?

Op een afstandje wachtte ik af. Om als het nodig was in te grijpen.

Het duurde lang, heel lang.

Eindelijk zag ik Marieke opstaan. Het hart bonsde mij in de keel. Ze deed twee stappen richting zee, stond met haar blote voeten in het water, al wilde ze alvast voelen. Ik stond als aan de grond genageld. Zou ze? Nee toch….  Wat moest ik doen? Dan keerde ze zich om. Er ging een zucht van verlichting door me heen. Ze liep terug naar ons vakantiehuisje.

De volgende morgen zaten we aan het ontbijt. Zou ik wat gaan zeggen over wat ik vannacht gezien had. Of had ik het misschien gedroomd? Nee ik wist wel zeker van niet. Ik keek eens stiekem naar Marieke, maar die zat daar kalm en rustig haar broodje te eten alsof er niets aan de hand was. En Anja? Die wist natuurlijk van niets, had niets gemerkt. En ik had niks gezegd.

Voordat  we zouden vertrekken ging Marieke staan. “Ik weet niet of jullie het weten, maar vannacht ben ik naar de zee gelopen. Ik was vast van plan om door te lopen naar het einde van de wereld. Naar het einde van mijn leven. Daar verlangde ik naar. Niet meer te hoeven nadenken en Peet terug te willen. Het was een verlangen die niet vervuld zou worden. Maar zoals jullie zien, ben ik er nog. Ik heb met de zee gepraat. Zij begreep mij en heeft haar ware aard aan mij verteld. Dat heb ik opgeschreven in een vers. Luister maar.”


VERLANGEN NAAR WRAAK

De zee verlangt de einder te omhelzen.

Onstuimig woelt ze in haar bed,

ontziet zich niet

een stiefkind te vermoorden.

Of anderen, ze volgen vlug.

 

’t Verlangen van de zee

is als het golven van het gras,

door zomerwind bewogen,

wachtend op  maaiers.

 

De storm zweept de hartstocht op.

Het water bruist,

als een donker grommend dier.

Lokt overmoedigen.

Verlangt te worden omhelst.

Offers worden gebracht.

 

Ze eist aan elke kust.

Aan ieder strand,

spoelt ’t resultaat der hartstocht aan.

’t Verlangen is gedood.

De liefde is gegaan,

vermoord,

nog voor ze vruchten droeg.

 

Orkanen waaien over oceanen.

Vervullen vage beloften,

nooit gegeven.

Verwachting blijft,

genoegdoening is er niet.

Slechts dood

en een nooit gegraven graf.

 

“En daarom”,  vervolgde Marieke, “leef ik nog. Ik beloof jullie, dat ik van nu af aan weer jullie gezellig vriendin zal zijn, die ik altijd geweest ben. Want toen ik daar bij de zee zat, voelde ik jullie betrokkenheid bij mij. En had ik nog één verlangen samen met jullie de rest van mijn leven door te brengen. En natuurlijk met mijn beide kinderen.”

Anja en ik, wat waren we blij. We hebben haar omarmd. We zijn als vernieuwde  hartsvriendinnen, terug gegaan over het water, naar de vaste wal.

We verlangden alle drie weer te kunnen genieten van ons leven, net als voorheen.